Kuc szetlandzki to jedna z najmniejszych ras występujących obecnie kuców – ich niski wzrost jest wynikiem naturalnego procesu skarłowacenia. Rasa ta wywodzi się prawdopodobnie od prehistorycznych form kuca, które skarłowaciały w krańcowo surowych warunkach klimatycznych[. Charakterystyczna dla kuców szetlandzkich jest ich wytrzymałość, długowieczność, upartość i łagodność. Zgodnie z wzorcem rasowym [, wysokość w kłębie wynosi maksymalnie do 107 cm.
Konie rasy Clydesdale to szkockie konie zimnokrwiste hodowane w Szkocji od XVII wieku.Wzrost od około 170cm do 180cm. Umaszczenie najczęściej gniade i skarogniade, często dereszowate, ale także kare lub kasztanowate. Pierś szeroka i wypukła. Mają skośną łopatkę i kłąb wyższy od zadu, co zwiększa jego siłę uciągu. Na pęcinach jedwabiste szczotki. Co ciekawe, cechą tej rasy jest krowia postawa tylnych nóg, o stawach skokowych ustawionych blisko siebie, która u innych koni uważana jest za wadę. Charakteryzują się wysoką akcją kończyn, mówiono o nich nawet iż ” piękno tych koni zamienia banalne rozwożenie piwa w publiczne widowisko”. Clydesdale są spokojne i silne, zwykle łatwe w obejściu, co wobec masy ciała ok. 1 tony jest nieocenioną zaletą. Użytkowane są głównie w zaprzęgach, gdzie pracują w bogato zdobionych uprzężach.
Konie rasy Clydesdale są często użytkowane w reklamach m.i. Budweisera:
Koń holsztyński to jedna z najstarszych ras hodowanych na terenie Niemiec. Jest to wysoki (160-172 cm w kłębie), wysoce szlachetny koń sportowy o wyraźnych cechach koni pełnej krwi. Jego głowa jest pełna wyrazu, średniej wielkości. Szyja długa, smukła, dobrze umięśniona. Kłąb długi i wydatny. Grzbiet mocny, długi, stopniowo przechodzi w lekko spadzisty, muskularny zad. Klatka piersiowa szeroka i głęboka. Kończyny długie, suche, smukłe, z mocnymi stawami, kopyta stosunkowo duże. Równy, długi, elastyczny krok z uwidoczniona pracą zadu. Świetne predyspozycje do galopu i skoków przez przeszkody. Najczęstsze typy umaszczenia: gniade, siwe, znacznie rzadsze kare i kasztanowate. Maści jednolite, gładkie, sierść lśniąca.
Konik polski to polska rasa konia późno dojrzewającego (3–5 lat) w typie kuca, długowiecznego, odpornego na choroby i trudne warunki utrzymania. Koniki polskie mają twardy róg kopytowy, pozwalający pracować niepodkutym na twardym podłożu. Dzikimi przodkami koników polskich były tarpany, podobne do odkrytych w Azji koni Przewalskiego. Zamieszkiwały one do końca XVII wieku lesiste obszary wschodniej Polski, Litwy i Prus[. W okolicach Puszczy Białowieskiej przetrwały do 1780 roku, kiedy to zostały odłowione i umieszczone w zwierzyńcu hrabiów Zamoyskich koło Biłgoraja. Około 1806 roku, z powodu panującej biedy, zostały one rozdane okolicznym chłopom. Zwierzęta te zazwyczaj mają gęstą sierść umaszczoną myszato, czasami gniado. Grzywa jest obfita i czarna. Głęboko osadzony ogon z nielicznymi jasnymi włosami. Na grzbiecie jest czarna pręga grzbietowa, również pręgi na stawach skokowych i nadgarstkowych[, rzadko występuje pręga łopatkowa. Klacze są mniejsze od ogierów. Konik polski jest symbolem utworzonego w 1974 Roztoczańskiego Parku Narodowego.
Konie małopolski to konie półkrwi angloarabskiej i arabskiej hodowane w Małopolsce, nieco mniejsze i lżejsze od koni wielkopolskich, urodziwe, o suchej budowie, doskonałym ruchu, dobrze wykorzystujące paszę, wytrwałe i dzielne w pracy. Rasa ta jest oznaczana przez hodowców za pomocą symbolu „m.xo”. Jest to ogólne określenie dla koni półkrwi angloarabskiej hodowanych w południowej i południowo-wschodniej części Polski. Są to konie w typie wierzchowym, eleganckie, wytrzymałe, o średnich gabarytach i suchej budowie, najczęściej w typie angloarabskim. Głowa niewielka, zbliżona wyglądem do głowy konia arabskiego. Szyja długa, kark lekki. Kłąb zaznaczony wyraźnie, łopatki czasem strome. Grzbiet bywa nieco słaby, kłoda niezbyt szeroka i głęboka. Zad lekko ścięty, dobrze umięśniony. Kończyny długie i suche, czasami trochę zbyt lekkie, kopyta dobre, bez szczotek pęcinowych. Występują wszystkie maści. Wysokość w kłębie wynosi 158-165 cm. Zazwyczaj koń małopolski jest mniejszy o ok. 5 cm od konia wielkopolskiego i o 100 kg od niego lżejszy.
Rasa małopolska ma cztery odmiany o nieznacznych różnicach:
Koń czystej krwi arabskiej to jedna z podstawowych ras koni gorącokrwistych, uważana często za kwintesencję piękna konia[. Konie arabskie pojawiły się na Półwyspie Arabskim co najmniej 2500 lat temu. Konie arabskie są bardzo wytrzymałe, niewymagające w hodowli i szybkie w galopie. Na długich dystansach nie mają sobie równych. Są inteligentne, życzliwe, wrażliwe i przywiązane do człowieka. „Araby” to konie o żywym temperamencie, lecz zawsze posłuszne. Koni tej rasy używano w hodowli wielu innych ras. Jest to najstarsza na świecie rasa hodowanych obecnie koni. Oznaczenie symboliczne rasy: „oo”. W stajniach napisy na tabliczkach imienia są niebieskie.Wyróżnia się kilka typów konia arabskiego, spośród których trzy najbardziej znane to:
Koń pełnej krwi angielskiej to jedna z podstawowych ras koni gorącokrwistych pochodząca z Anglii. Potocznie nazywany „folblutem” . Obecnie są to najszybsze konie na świecie, a rasa rozpowszechniła się na całym globie, wywierając wielki wpływ na niemalże wszystkie rasy obecnie hodowanych koni sportowych. Konie te hodowane są głównie w Anglii, Irlandii, USA, Japonii i Francji. Często stosowane oznaczenie rasy: „xx”. Napisy na tabliczkach imienia są czerwone. Najbardziej znanymi folblutami są m.i.: Secretariat, Ruffian, Zenyatta, Man’s War.
Dzisiaj troche o tzw. ,,ziemniakach”, mam tu na myśli oczywiście o misiowatych olbrzymach tj. koniach zimnokrwistych.
Konie zimnokrwiste to konie silne i masywne, odróżniające się od gorącokrwistych temperamentem i budową. Są zazwyczaj spokojniejsze, mniej ruchliwe i potężniejsze. Są to konie robocze, używane między innymi do prac rolniczych i transportowych, jako konie pociągowe. Zazwyczaj pracują w stępie. Konie zimnokrwiste hoduje się bez udziału krwi koni gorącokrwistych lub z bardzo małym jej udziałem. Niektóre rasy, plasujące się na pograniczu koni zimnokrwistych i kuców, mają cechy obu typów. Najbardziej znane rasy koni zimnokrwistych to:
Na początek podstawy: są konie gorącokrwiste (wierzchowe), zimnokrwiste (tzw. ,,ziemniaki”) i kuce (lub kuce i małe konie, jak kto woli).
Konie gorącokrwiste to konie o dużej sprawności fizycznej, które mają cechy konia sportowego. Użytkowane są najczęściej w sportach konnych. Są energiczne, przystosowane do pracy w szybkim ruchu. Mają żywy temperament i lekką budowę, co jest ich charakterystyczną cechą. Najbardziej znanymi rasami są konie czystej krwi arabskiej (oo) i pełnej krwi angielskiej (xx), którymi uszlachetnione jest wiele ras (chyba wszystkie gorącokrwiste mają w sobie ich krew). Polskie rasy to m.i. koń małopolski (młp), koń wielkopolski (wlkp), a także chyba najbardziej rozpowszechniony polski koń szlachetny półkrwi (sp).
Konie: Czy to już wiesz? 